Liefelijke voeten; Verslag van een regionale bijeenkomst met BtJ zendelingen

Een samenkomst met huiskerkzendelingen uit China is een vreugde om mee te maken. Geen band of orgel. Geen podium of preekstoel. Geen beamer of liedboeken. Iedereen kent de liederen uit zijn hoofd. Iemand gaat vooraan staan en zet in. Als de melodie het toelaat, wordt er meegeklapt. De woorden gaan over toewijding en volharding. Over de grote genade die we ontvangen hebben, en dat we die uit willen delen. Over het volgen van Jezus als het mooiste dat er is.

Mensen zitten dicht bij elkaar. Af en toe houden mensen elkaars hand vast. Hier en daar vegen mensen een traan weg. Die tranen zie je ook bij de sprekers die een voor een naar voren komen om te vertellen over de voortgang van het evangelie in het gebied waar ze werken. De zendelingen staan onder druk. In de wereld buiten deze zaal wacht moeite en gevaar. Maar hier binnen is vreugde, eenvoud, vertrouwen en de gemeenschap van heiligen. Ze vinden troost bij elkaar en in de aanwezigheid van de Heer. Hier is kracht om jaloers op te worden.

Het brood wordt gebroken, en samen gegeten. “… wij die velen zijn, behoren tot één lichaam want we hebben allen deel aan hetzelfde Brood…” De zendelingen nemen plaats en één voor één worden hun voeten gewassen door de mensen van de achterhoede, de supporttroepen van dit dappere legertje mensen. “Hoe lieflijk op de bergen zijn de voeten van hen die goed nieuws brengen!” Niet eerder was het vers zo concreet dan toen ik keek naar die voeten in het teiltje voor me. Nog even en deze voeten lopen weer over de bergen om goed nieuws te brengen. In mijn eigen taal bid ik dat God de weg voor deze voeten zal bereiden.

De zendelingen zijn hier niet om te blijven, alleen maar om even versterkt te worden. Over twee dagen zitten ze weer verspreid over een groot gebied, waar ze te maken krijgen met allerlei vormen van tegenstand. Ze weten wat hun wacht. Dit zijn de frontliniewerkers die namens de kerk wereldwijd de spits afbijten en vaak de zwaarste klappen opvangen. Maar ze zijn er weer aan herinnerd dat ze niet alleen staan. God gaat voor hen uit. En wij als Westerse kerk moedigen hen aan met onze gebeden. Nog even een omhelzing, een vlug gebed voor de koffers weer ingeladen worden… Zij gaan hun weg en wij die van ons. We volgen in dezelfde voetstappen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *