Geheime hotelkamer bijeenkomst met Chinese zendelingen in het Midden‑Oosten

·

·

Het was zondag, een bloedhete dag in een grote stad ergens langs de Zijderoute. We halverwege de nacht gearriveerd en hadden nauwelijks een paar uur geslapen voordat het weer tijd was om op te staan. Die ochtend zouden we verschillende zendingsgezinnen ontmoeten voor gemeenschap en bemoediging. Omdat we weinig opties hadden, zouden we in één van onze hotelkamers samenkomen.

Toen ik op de deur klopte, zaten er al enkele mensen in gebed, knielend rondom het tweepersoonsbed in het midden van de kamer. Een klein peutertje speelde met wat plastic speelgoed in een hoekje. Een ander gezin kwam binnen en daarna nog een. De kleine kamer begon aardig vol te raken. Toen kwam er een telefoontje van de receptie: er was nog een gast gearriveerd en ze werden wantrouwig. Wat deden al die mensen in één hotelkamer?

Dit had lastig kunnen worden, maar het liep gelukkig goed af. Toen we de receptioniste vertelden dat we een meeting hadden, bood het hotel ons gratis een koele vergaderzaal aan, inclusief thee. Daar kregen we de tijd om elkaars verhalen te horen.

Een aantal gezinnen waren nog relatief nieuw; ze waren pas een jaar of twee hier. Het kleine peutertje was zelfs nog recenter aangekomen. De grootouders vreesden dat het kind eronder zou lijden als het in een land ging wonen waar de leefomstandigheden zo primitief waren. Ook dachten ze dat de ouders zich niet op hun taallessen zouden kunnen concentreren met een kleintje erbij. Dus toen de ouders naar het veld gingen, hielden ze het kindje bij zich in China. Na een jaar bezocht de oma samen met het kind de ouders op het veld. Toen voelde ze zich gerust genoeg om het kind daar achter te laten en de ouders weer de zorg te laten dragen.

Ze waren duidelijk dolgelukkig om herenigd te zijn en in plaats van een last was het kind een hulp gebleken bij het taalleren. Zoals vaak het geval is, is een klein kind een natuurlijke gespreksstarter – vooral voor de moeder, die nu veel meer taal­oefening krijgt door met andere moeders over hun kinderen te praten.

Andere zendelingen waren al langer in het land, sommigen al sinds vóór Covid. De pandemie was echt een test geweest van hun geestelijk uithoudingsvermogen. Wanneer je nieuw bent in een land en alles gaat dicht, is taalstudie of een bedrijf starten niet bepaald eenvoudig. Maar zij hielden vol, en hun tienerkinderen presteerden goed op lokale scholen. Ze spraken inmiddels vier talen en leken zelfverzekerde jonge volwassenen.

Gelukkig woonden de werkers niet al te ver van elkaar, zodat ze af en toe konden samenkomen. Deelnemen aan samenkomsten van plaatselijke huisgemeenten was moeilijker, omdat het voor hen riskant is om te worden gezien met buitenlanders. Daarom gingen ze slechts één keer per maand naar een plaatselijke huiskerk.

Naarmate de taalvaardigheid van de zendelingen verbeterde, ontdekten ze dat lokale mensen graag over religie spraken. Vaak vroegen ze de zendelingen naar hun geloof en spoorden hen aan de Koran te lezen. Maar daden spreken luider dan woorden. Wat op de lokale bevolking het meeste indruk maakte, was de heel andere huwelijksrelatie die de zendingsechtparen hadden. Veel meisjes vertelden de vrouwelijke zendelingen hoe ze hoopten om ook een man te krijgen die hen vriendschappelijk zou behandelen. Dit opende mogelijkheden om te spreken over hoe het geloof in Jezus onze relaties met elkaar verandert.

Een paar uur lang konden we met elkaar praten en de werkers bemoedigen uit de Bijbel. Maar hoewel gemeenschap, prediking en gebed het hart versterken, leven mensen niet van woorden alleen. Gelukkig zijn er overal langs de Zijderoute Chinese restaurants te vinden. Een vleugje thuis was de perfecte afsluiting van de bijeenkomst, met een dierbare broeder die de rekening betaalde en ervoor zorgde dat iedereen zijn lievelingsgerechten kreeg.

We lieten hen weten dat er door christenen van de kerk wereldwijd voor hen gebeden wordt. Wilt u meebidden voor deze veldwerkers? Specifiek kunt u bidden voor bescherming voor hun gezinnen, voor de relaties die zij opbouwen en de ondernemingen die zij starten om in hun onderhoud te voorzien. Dat wat ze doen vrucht mag dragen zodat mensen Jezus Christus mogen leren kennen. Deze werkers staan aan de frontlinie en hebben onze steun nodig!


Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *