Er zijn verschillende zendingsbewegingen geweest in de geschiedenis. Elk hebben ze hun sterke en zwakke kanten. De beweging die de meeste christenen in Nederland het beste kennen, is de ‘moderne zendingsbeweging’ die eind 18e eeuw begon. Het was de eerste grote protestantse zendingsbeweging vanuit het Westen naar Azië, Afrika en Zuid-Amerika.
Deze beweging, die voortkwam uit verschillende golven van opwekking, had de wind in de zeilen doordat ze mee kon liften op de koloniale expansie van het Westen. Zendelingen waren vaak goed geschoold, theologisch, medisch en technisch. Daardoor hadden ze veel te bieden. Hun werk kwam niet alleen de kerk maar ook de hele gemeenschap ten goede.
De zwakke kant was het wereldbeeld waarin zendelingen waren opgegroeid, dat sterk was beïnvloed door Westerse suprioriteit en koloniale idealen. Zendelingen meosten leren om die invloeden te onderkennen en af te wijzen. Door de jaren heen werd ervaring en kennis doorgegeven en leerden zendelingen van de fouten van hun voorgangers. Dat proces is nog steeds gaande.
Iets soortgelijks zien we in de Chinese ‘Back to Jerusalem’ zendingsbeweging. Deze is ook voortgekomen uit een tijd van opwekking, en getest in een tijd van verdrukking. De zendelingen zijn vurig, echte doorbijters, onbevreesd en bereid om te lijden. Ook zijn ze opgeleid in de ondergrondse Bijbelscholen van de huiskerken, die zeer rigoreus zijn. Ze hebben dus meestal een enorme Bijbelkennis.
Wat ze vaak missen is kennis over hoe het is om in een ander land te leven en wat een zendeling nodig heeft om cross-cultureel vruchtbaar te kunnen werken. De eerste zendelingen die begin deze eeuw naar het Midden Oosten trokken, hadden geen idee wat hen te wachten stond. Een van hen vertelde onlangs haar verhaal.
“Ik was bereid om te sterven voor het evangelie”, deelde deze zuster, die naar een zeer gesloten land verhuisde. Ze was voorbereid op verdrukking, gevangenschap en zelfs executie. Maar ze was niet voorbereid op het gewone dagelijkse leven in een ander land, met mensen die je niet begrijpt en die je vaak helemaal niet aardig vindt. Ze leerde met moeite Arabisch en probeerde haar draai te vingen, maar het was allemaal heel anders dan ze verwachtte.
Na een aantal zware jaren, keerde ze terug naar China, uitgeput en teleurgesteld. Ze trouwde en bleef een paar jaar in China, terwijl ze God’s wil zocht voor haar toekomst. Hoe kon ze leren houden van mensen die zo anders waren dan zijzelf? Hoe kon ze in een heel andere context leren leven als getuige van het evangelie? Ze nam de tijd voor reflectie en gebed.
Na een tijdje keerde ze samen met haar man terug naar het Midden-Oosten, al had ze nog steeds haar twijfels of ze wel geschikt was voor dit werk. Maar toen ze de grens overstaken en ze voor het eerst in het Arabisch aangesproken werden, voelde ze vreugde haar hart binnen stromen. Ze wist dat dit de plek was die God voor haar had, en dat ze hier thuis mocht komen. Deze keer was ze er klaar voor om niet alleen te sterven, maar ook te leven in dienst van het evangelie en de mensen lief te hebben. Ze heeft nu een winkel waardoor ze een visum heeft om in het land te verblijven, en waar ze mensen kan ontvangen en met ze praten.
Zij en de andere pionier zendelingen hebben belangrijke lessen voor de volgende generatie zendelingen die nu naar het veld gaat. Met vallen en opstaan bouwt de Chinese kerk haar eigen schat aan ervaringen en inzichten over zendingswerk en leert ze van haar fouten, net als de Westerse kerk dit deed.


Geef een reactie